چقدر سخته

 

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت

دزدیده و به جاش یک زخم همیشه گی ، رو  قلبت هدیه

داده زل بزنی به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی

حس کنی که هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته دلت بخواد سر تو باز به دیواری  تکیه بدی

که یک بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها با هاش حرف بزنی اما

وقتی دیدیش هیچی جز سلام نتونی بگی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه ها

 تو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که

هنوز هم دوسش داری

چقدر سخته گل آرزو هاتو تو باغ دیگری ببینی

و هزار بار تو خودت بشکنی و اونوقت آروم زیر لب

بگی گل من باغچه نو مبارک

 

 

زمانه سخت گرفت با من 

ولی باز هم ماندم 

گرفت از من امید آرزو

اما من باز هم ماندم

ماندم به امید عشق

ماندم به امید دیدار تو

ماندم به امید رسیدن به تو 

اما صبر کن 

زمانه خیلی وقت است که امید را از من گرفته

پس خدا حافظ...

 

 

 

با یک نگاه اغاز میشود

و با یک لبخند تداوم می یابد

و با یک بوسه به اوج میرسد

و متاسفانه با دریایی از اشک به پایان........

 

خدایا  عاشقان را غم مده شکرانه اش با من

 

 

زماني كه گلدان شكست

پدر گفت:حيف بود . برادر گفت:زيبا بود

مادر گفت:عمرش كوتاه بود

 خواهرم گفت:مال من بود

ولي زماني كه قلب من شكست هيچكس حتي آخ هم نگفت

 

 

دستهايم بوي گل ميداد مرا به جرم چيدن گل دستگير كردند

ولي چرا كسي نفهميد شايد من گلي كاشته ام

 

 

اینا حرفای دل عسل

 

گاهی اوقات
احتیاج به یه آدمی داری٬
یه دوستی٬
که واسته روبه‌روت
محکم توی چشمات رو نگات کنه
و بزنه تو گوشت
که تو٬ صورتت خم شه و دستت رو بذاری روی گونه‌ت و دوباره نگاش کنی
ببینی که خشمگینه٬
ببینی که از دستت عصبانیه
توی اخم صورتش ببینی که دوستت داره
ببینی که دوستته.
که نگاش کنی٬ همون‌جوری که دستت روی صورتیه که اون بهش کشیده زده٬
که بهت بگه « تو چته؟ بسه٬ به خودت بیا .. تو چته .. »
که سرت فریاد بکشه ..
که تو یه هو بلرزی٬
که بری بغلش٬
که بغلت کنه٬
همون دستی که کوبید تو صورتت رو بذاره رو سرت٬ توی موهات٬
که سرت رو فشار بده توی گودی‌ شونش٬
که تو چشمات رو ببندی٬
روی شونه‌ش گریه کنی٬
بلرزی٬
و با خودت فکر کنی که « تو واقعاً چته .. »

 

اما هیچ وقت من اون ادمو پیدا نکردم

  

چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:

چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است؟

چرا لبخندهایت آنقدر تلخ و بیرنگ است؟

اما افسوس که هیچ کس نبود ...

همیشه من بودم و تنهایی پر از خاطره ...

آری با تو هستم ...!

با تویی که از کنارم گذشتی...

و حتی یک بار هم نپرسیدی،

چرا چشمهایم همیشه بارانی است...!! 

 

 

اسیر

 

                                   

                          

                     ترا می خواهم و دانم که هرگز

                                 به کام دل در آغوشت نگیرم

                      تویی آن آسمان صاف و روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

 

         ز پشت میله های سرد و تیره

                 نگاه حسرتم حیران برویت

                     در این فکرم که دستی پیش آید

                              من ناگه گشایم پر بسویت

 

            در این فکرم که در یک لحظه غفلت

       از این زندان خامش پر بگیرم

 به چشم مرد زندانبان بخندم

کنارت زندگی از سر بگیرم

 

         در این فکرم و دانم که هرگز

           مرا یارای رفتن زین قفس نیست

                  اگر هم مرد زندانبان بخواهد

                       دگر از بهر پروازم نفس نیست

 

        ز پشت میله ها هر صبح روشن

      نگاه کودکی خندد برویم

  چو من سر می کنم آواز شادی

لبش با بوسه می آید بسویم

 

      اگر  ای آسمان خواهم که یکروز

           از این زندان خامش پر بگیرم

               به چشم کودک گریان چه گویم

                       ز من بگذار که من مرغی اسیرم

 

            من آن شمعم که با سوز دل خویش

         فروزان می کنم ویرانه ای را

  اگر خواهم که خاموشی گزینم

پریشان میکنم کاشنه ای را

 

         

 

 

 

بگذار که فراموش کنم...

 

 

 آن چنان آلوده ست

                 عشق غمناک ام با بیم زوال

                             که همه زندگی ام می لرزد

                                               چون تو را می نگرم

                                                      مثل این است که پنجره ای

                               تک درخت ام را سرشار از برگ

                        در تب زرد خزان می نگرم

    مثل این است که تصویری را

روی جریان مغشوش آب روان می نگرم

شب و روز ...

شب و روز ...

شب و روز ...

بگذار

            که فراموش کنم

تو چه هستی جز یک لحظه یک لحظه که چشمان مرا

              می گشاید در

برهوت آگاهی؟

بگذار

 

که فراموش کنم...